Ongenode gasten / druk 1

In het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden (1815-1830) gold volgens artikel 4 van de Grondwet: Allen die zich op het grondgebied van het Rijk bevinden, hetzij ingezetenen of vreemdelingen, hebben gelijke aanspraak op bescherming van personen en goederen. In de beginjaren van het Koninkrijk meldden zich geen grote groepen vluchtelingen aan de grens. Degenen die individueel een beroep deden op het asielrecht, zoals de Franse revolutionairen, konden rekenen op bescherming van koning Willem I en werden doorgaans toegelaten. Wel moesten zij aan enkele verplichtingen voldoen. In schril contrast hiermee staat de houding van de Nederlandse overheid in de jaren '30 van de 20e eeuw. Vluchtelingen werden beschouwd als `ongewenste elementen' in de Nederlandse samenleving. De wens om de belangen van de inmiddels gegroeide nationale staat te beschermen, leidde in 1938 tot het sluiten van de grenzen. Een `statenloze' vrouw (Jodin), die na 12 dagen lopen meer dood dan levend de Nederlandse grens bereikte, werd onverwi